انواع دوچرخه ثابت موجود در جیم لند

دوچرخه‌های ثابت در مدل‌های مختلفی طراحی می‌شوند و هر مدل برای نیاز مشخصی مناسب است. شناخت تفاوت این دستگاه‌ها به شما کمک می‌کند انتخاب دقیق‌تری داشته باشید.

دوچرخه ثابت ایستاده

دوچرخه ثابت ایستاده خانگی و دوچرخه ثابت ایستاده باشگاهی از نظر فرم تمرین به دوچرخه معمولی نزدیک است و برای انجام تمرینات هوازی روزانه، افزایش تحرک و تمرین در خانه کاربرد دارد. این مدل برای افرادی مناسب است که به دنبال دستگاهی با طراحی متعارف و تمرین در وضعیت نشسته هستند.

دوچرخه ثابت مبله

دوچرخه ثابت مبله خانگی و دوچرخه مبله باشگاهی دارای صندلی پشتی‌دار و نشیمنگاه بزرگ‌تر است و معمولاً وضعیت نشستن راحت‌تری ایجاد می‌کند. این مدل می‌تواند برای افرادی که راحتی صندلی برایشان اهمیت دارد یا ترجیح می‌دهند با تکیه‌گاه تمرین کنند، انتخاب مناسبی باشد. پیش از خرید، امکان تنظیم صندلی و تناسب آن با شرایط بدنی خود را بررسی کنید.

دوچرخه ایربایک

دوچرخه ایربایک یکی از دستگاه‌های هوازی ورزشی است که با استفاده از مقاومت ایجادشده توسط جریان هوا، شدت تمرین را متناسب با سرعت رکاب زدن افزایش می‌دهد. این دستگاه معمولاً دارای دسته‌های متحرک است و امکان تمرین هم‌زمان عضلات بالاتنه و پایین‌تنه را فراهم می‌کند. دوچرخه ایربایک برای تمرینات هوازی پرفشار، تمرینات تناوبی و استفاده در باشگاه‌های ورزشی گزینه‌ای کاربردی است.

دوچرخه اسپینینگ

دوچرخه اسپینینگ خانگی و یا دوچرخه اسپینینگ باشگاهی برای تمرینات پرفشارتر و شبیه‌سازی دوچرخه‌سواری طراحی شده است. این دستگاه در تمرینات تناوبی، افزایش شدت فعالیت هوازی و برنامه‌های ورزشی متنوع کاربرد دارد. وزن فلایویل، نوع سیستم مقاومت، قابلیت تنظیم زین و فرمان و کیفیت ساخت از عوامل مهم در انتخاب دوچرخه اسپینینگ هستند.

تفاوت بین ساختار و کارکرد این دسته‌ها آشکار است و نیازمند توضیح واضحات نیست. دوچرخه‌ها قدمت چندانی ندارند. با اینکه اختراع چرخ به هزارۀ سوم پیش از میلاد بازمی‌گردد، اما نخستین وسیله‌ای که به دوچرخه‌های امروزی شباهت داشت، دوچرخه‌ای بود که بارونی آلمانی به نام کارل فون درایس (1785-1851) در سال 1817 طراحی کرد.

البته این وسیله پدال نداشت و باید همچون کودکان حین یادگیری دوچرخه‌سواری، با نیروی پا به جلو رانده می‌شد. حدود 20 سال پس از اختراع بارونِ آلمانی، آهنگری اسکاتلندی به نام کرک پاتریک مک‌میلان (1812-1878) دوچرخه پدالی را در 1839 طراحی کرد. البته هنوز بر سر اینکه چه کسی دوچرخه پدالی را اختراع کرده است، مناقشه است. هرچه بوده، طی فرایندی به درازای 150 سال، دوچرخه‌های جاده‌ای و کوهستان و شهریِ امروزی ساخته شدند و در پی آن دوچرخه‌های ثابت نیز پیدایشان شد. از دستۀ اخیر، بهره‌برداری‌های بسیاری در پزشکی و فیزیوتراپی نیز می‌شود.

دوچرخه ثابت چیست؟ چرا از آن استفاده می‌کنیم؟

بالاتر توضیح‌ داده‌ایم که دوچرخه‌ها انواع متفاوتی دارند و دوچرخه ثابت یکی از آنهاست. Stationary bike یا Exercise bike که در فارسی با نام دوچرخه ثابت شناخته می‌شود، جزو دستۀ دوچرخه‌های فیتنس یا بدنسازی به حساب می‌آید.

دوچرخه‌هایی که بیش از آنکه به نیت شبیه‌سازیِ دوچرخه‌سواریِ جاده‌ای طراحی شده باشند، برای تمرینِ متمرکز در محیط‌های مسقف، گرم کردن و آماده شدن برای مسابقه ساخته شده‌اند. به همین سبب نام دیگری هم دارند: indoor exercise bike. که به استفادۀ آنها در محیط‌های بسته و داخلی (مسقف) اشاره دارد. این محیط‌های بسته و داخلی می‌تواند خانه یا باشگاه باشد و خود تقسیم‌کننده این دستگاه هوازی به دو گونه متفاوت و بزرگ به نام دوچرخه ثابت خانگی و دوچرخه ثابت باشگاهی است.

قیمت دوچرخه ثابت به چه عواملی بستگی دارد؟

قیمت دوچرخه ثابت به نوع دستگاه، کیفیت ساخت، سیستم مقاومت، تحمل وزن، امکانات نمایشگر و قابلیت‌های تنظیم آن بستگی دارد. مدل‌های ساده‌تر معمولاً امکانات کمتری دارند، در حالی که برخی مدل‌های پیشرفته‌تر برای تمرینات منظم‌تر و استفاده طولانی‌مدت طراحی شده‌اند.

برای مقایسه دقیق‌تر قیمت‌ها، فقط به مبلغ خرید توجه نکنید. راحتی صندلی، روان بودن حرکت پدال‌ها، استحکام بدنه و متناسب بودن دستگاه با نوع تمرین شما نیز اهمیت دارد. بهترین انتخاب لزوماً گران‌ترین مدل نیست، بلکه دستگاهی است که با نیاز واقعی شما هماهنگ باشد.

هنگام خرید دوچرخه ثابت به چه نکاتی توجه کنیم؟

هدف از تمرین: برای فعالیت هوازی روزانه، تمرینات پرفشار یا استفاده چند نفر از یک دستگاه، ممکن است به مدل‌های متفاوتی نیاز داشته باشید.

تحمل وزن دستگاه: حداکثر وزن قابل تحمل هر مدل را در مشخصات فنی همان محصول بررسی کنید.

سیستم مقاومت: نوع سیستم مقاومت و امکان تنظیم شدت تمرین بر میزان کنترل شما روی تمرین تأثیر می‌گذارد.

قابلیت تنظیم: تنظیم صندلی و در برخی مدل‌ها فرمان، به قرارگیری صحیح بدن هنگام رکاب زدن کمک می‌کند.

ابعاد و فضای نصب: پیش از خرید، فضای محل استفاده و ابعاد دستگاه را بررسی کنید.

امکانات و کیفیت ساخت: نمایشگر، اطلاعات تمرین، وزن فلایویل در مدل‌های مربوط و کیفیت قطعات از مواردی هستند که باید متناسب با نیاز خود مقایسه کنید.

چرا خرید دوچرخه ثابت از جیم لند؟

برای خرید تجهیزات ورزشی، بررسی مشخصات فنی و مقایسه مدل‌ها پیش از تصمیم‌گیری اهمیت زیادی دارد. در جیم لند می‌توانید محصولات این دسته را مشاهده کنید، ویژگی‌های آن‌ها را با یکدیگر مقایسه کنید و با توجه به شرایط تمرینی و بودجه خود تصمیم بگیرید.

پیشنهاد می‌کنیم پیش از ثبت سفارش، مشخصات فنی هر محصول، حداکثر تحمل وزن و امکانات قابل تنظیم آن را بررسی کنید تا دستگاه انتخابی شما با نیازهای ورزشی‌تان هماهنگ باشد.

همین حالا مدل‌های دوچرخه ثابت جیم لند را بررسی کنید، قیمت‌ها و مشخصات فنی را مقایسه کنید و دوچرخه مناسب تمرینات روزانه خود را انتخاب کنید.

سوالات متداول درباره خرید دوچرخه ثابت

بهترین دوچرخه ثابت برای استفاده در خانه کدام است؟

انتخاب بهترین دوچرخه ثابت به فضای خانه، بودجه، هدف تمرین و میزان راحتی مورد انتظار شما بستگی دارد. مدل ایستاده برای تمرینات متعارف هوازی، مدل مبله برای افرادی که صندلی پشتی‌دار ترجیح می‌دهند و مدل اسپینینگ خانگی برای تمرینات متنوع‌تر و پرفشارتر قابل بررسی است.

قیمت دوچرخه ثابت خانگی چقدر است؟

قیمت دوچرخه ثابت خانگی با توجه به برند، نوع دستگاه، سیستم مقاومت، تحمل وزن و امکانات آن متفاوت است. برای اطلاع از قیمت روز، محصولات موجود در جیم لند را بررسی کنید.

دوچرخه ثابت ایستاده بهتر است یا مبله؟

هیچ‌کدام برای همه افراد بهترین گزینه نیستند. دوچرخه ایستاده فرم تمرینی متعارفی دارد، در حالی که دوچرخه مبله به دلیل وجود پشتی معمولاً وضعیت نشستن متفاوت و تکیه‌گاه بیشتری فراهم می‌کند. راحتی، شرایط بدنی و هدف تمرین خود را در نظر بگیرید.

آیا دوچرخه ثابت برای کاهش وزن مناسب است؟

تمرین منظم با دوچرخه ثابت می‌تواند به افزایش مصرف انرژی و مدیریت وزن کمک کند. میزان نتیجه به شدت و مدت تمرین، استمرار فعالیت، تغذیه و شرایط فردی بستگی دارد.

هنگام خرید دوچرخه ثابت چه میزان تحمل وزنی مناسب است؟

مدلی را انتخاب کنید که حداکثر تحمل وزن آن با وزن کاربر متناسب باشد. بهتر است مشخصات همان محصول را بررسی کنید و ظرفیت دستگاه را صرفاً بر اساس ظاهر یا قیمت آن حدس نزنید.

آیا دوچرخه ثابت برای استفاده روزانه مناسب است؟

بسیاری از دوچرخه‌های ثابت برای تمرین منظم طراحی شده‌اند، اما میزان استفاده مناسب به مدل دستگاه، کیفیت ساخت، دستورالعمل سازنده و شرایط بدنی کاربر بستگی دارد. شدت تمرین را متناسب با توانایی خود تنظیم کنید.

احتمالا نخستین سوالی که دربارۀ دوچرخه‌های ثابت پرسیده می‌شود در رابطه با مقایسۀ آن با دوچرخه‌های جاده‌ای است. اینکه چقدر فرق دارند و کدام یک مفیدترند و از این دست سوال‌ها. با اینکه شباهت‌ها و تفاوت‌ها بسیار آشکار است، اما ناگزیر به برخی از گل‌درشت‌ترین‌هایشان اشاره می‌کنیم.

شباهت‌های دوچرخه ثابت و جاده‌ای

1. پدال زدن نخستین تشابه بزرگ میان دوچرخه‌های ثابت و دوچرخه‌های جاده‌ای است.
2. در عین حال، حالت قرارگیری بدن نیز در این دو وسیله کاملا به هم شباهت دارد.
3. همچنین در هر دو نوع دوچرخه می‌توان صندلی و فرمان را تنظیم کرد و مقدار مقاومت یا سختی پدال زدن را به دلخواه تغییر داد.

تنها نکته‌ای که دربارۀ تغییر دادن مقاومت پدال زدن وجود دارد این است که در دوچرخه‌های جاده‌ای علاوه بر تغییر دادن دنده، عوارض طبیعی مانند باد نیز می‌تواند بر سختی رکاب زدن بیفزاید. این در حالی است که چنین چیزی برای محیط مسقف اتفاق نمی‌افتد.

تفاوت‌ها

نخستین تفاوت آشکار بین این دو وسیلۀ ورزشی، فرمان دادن است. لازمۀ فرمان دادن نیز آگاهی از محیط و اطراف است. همزمان، حواس‌تان باید به آب و هوا، موانع، عابران و همۀ آن چیزهایی باشد که در جاده یا کنار جاده است. چنین حجمی از داده‌ها و اطلاعاتی که ذهن‌تان باید در هر لحظه محاسبه کند، هنگام استفاده از دوچرخه‌های ثابت وجود ندارد.

در کنار این موارد، صاحب یک دوچرخۀ معمولی همواره باید باد چرخ‌ها، سالم‌ بودن دنده‌ها و ترمزها را بررسی کند. در حقیقت دوچرخه‌های ثابت یک چیز را به ساده‌ترین شکل پیشنهاد می‌دهند: سوار دوچرخه شوید و پدال بزنید. برخی از مدل‌های این وسیله ممکن است از تجهیزاتی الکترونیکی نیز استفاده کند و اطلاعاتی را در اختیارتان بگذارد. با این حال همچنان یک دوچرخه باقی می‌ماند، نه یک دوچرخۀ کامپیوتری!

با وجود تمام شباهت‌ها و تفاوت‌ها، در نهایت استفاده از هر یک از انواع دوچرخه بسته به نیاز شما دارد. اینکه دوستدار استفاده از دوچرخۀ جاده‌ای هستید یا دوچرخه ثابت، اینکه ورزش و فعالیت جسمی و کالری‌سوزی خود را منوط به باشگاه رفتن کرده‌اید یا پیمودن مسیر‌های آزاد، مشخص‌کنندۀ انتخاب شما خواهد بود. و در نهایت اینکه آیا از جمله کسانی هستید که اراده و انگیزۀ کافی برای رکاب زدن در جاده را دارند یا قدری راحت‌طلب هستید و ترجیح می‌دهید در فضایی به دور از باد و باران و اتفاقات ناگهانی رکاب بزنید.

برای چه افرادی مناسب است؟

حقیقت این است که این ماشین ورزشی، تمرینِ هوازیِ کم‌فشار را برای افرادی که می‌خواهند در فضای بسته ورزش کنند فراهم می‌کند. کسانی که این وسیله هوازی را برای ورزش انتخاب می‌کنند، افرادی هستند که به دنبال تمرین‌های قلبی‌عروقی‌اند. یعنی کسانی که می‌خواهند وزن کم کنند، یا کسانی که برنامه‌های فیزیوتراپی برای توانبخشی زانو را پی می‌گیرند، یا افرادی که ورزش کردن برایشان به سبب درد در ناحیه کمر، لگن یا مفاصل محدود است.

رکاب زدن با این دستگاه یک جور تمرین است که از تحمل کردن وزن ورزشکار، طفره می‌رود. چراکه زمانی انجام می‌شود که فرد در حالت ایستاده نیست. این تمرین عضلات پایین‌تنه را در نواحی‌ای از جمله پشت، پاها و ران‌ها تقویت می‌کند. ورزش کردن با این وسیله ورزشی هوازی است که برای قلب و ریه بسیار مفید است.

علاوه بر این، کالری‌ای که به واسطه کار با دوچرخه‌های ثابت سوزانده می‌شود، در نهایت به کاهش وزن کمک می‌کند. تمامی این مزایا هنگام کار با دوچرخه‌های ورزشی دوگانه (الپتیکال و نظایر آنها) افزایش می‌یابد. دوچرخه‌‌هایی که معمولاً دارای دسته‌های متحرک است. برخی از دوچرخه‌های ثابت مجهز به برد کامپیوتری هستند که اقداماتی مانند کالری سوزانده شده، سرعت پدال زدن و مسافت رکاب‌زده شده را اندازه‌گیری می‌کند. این دستگاه‌ها اغلب با عنوان ارگومتر (Ergometer) شناخته می‌شود.

تاریخچه

با همه این توصیف‌ها، می‌توان ادعا کرد که مفهوم دوچرخه ثابت پیش از اختراع دوچرخه وجود داشته است. در 30 سپتامبر 1796، مخترعی به نام فرانسیس لوندز در لندن حق اختراعی برای وسیله‌ای به نام Gymanasticon، ثبت کرد. این وسیله نوعی ماشین ورزشی سرپوشیده و عجیب بود با کابینی همچون یک کالسکۀ کوچک که می‌توان آن را پدر دوچرخه‌های ثابت‌ امروزی نام داد. سر ریچارد فیلیپس، این حق ثبت اختراع را در شماره 1796 مجله The Monthly منتشر کرد. نشریه‌ای که رخدادهای جالب توجه سراسر جهان را منتشر می‌کرد. اختراع لوندز برای فعالیت «تمام قسمت‌های بدن در یک زمان» طراحی شده بود. کابین یا فضای داخلی این ماشین به اندازه جا دادن یک فرد بزرگ‌سال جا داشت. طبق پتنت، میل‌لنگ‌ها به صورت دستی به حرکت درمی‌آمدند و فرد می‌توانست در حین ورزش کردن با سرعتی معادل «دو یا حتی ده مایل» در ساعت چرخ‌ها را به حرکت درآورد و در عین حال، صحبت کند، بخواند یا بنویسد!

دوچرخه‌های اولیه

ایستادن روی وسیله‌ای و حرکت کردن، وضعیت استفاده از draisine یا خط‌رو (وسیله‌ای دستی برای جابجایی روی ریل) هم بوده است. این ماشینِ راه رفتنِ دوچرخ را بارون آلمانی، کارل فون درایس، در سال 1817 اختراع کرد و می‌توان آن را شبیه اسکوترهای امروزی دانست. در هر حال، دریزین را باید پیشرو یا جدِ دوچرخه معرفی کرد! سال‌ها پس از آن، و هنگامی که کرک پاتریک مک میلان از اسکاتلند، در سال 1839 پدال‌هایی را به دریزین وصل کرد، دوچرخه ابداع شد.

تغییراتی که در این دوچرخه انجام شد منجر به ظهور وسیله‌ای به نام Velocipede در سال 1865 شد. این وسیله ابتدا از چوب ساخته شده بود و مدل‌های بعدی با تنه چوبی و لاستیک‌های فلزی عرضه شدند. در آن زمان عموم مردم از سوار شدن بر این وسیله‌ها (Velocipede) در پیست‌های سرپوشیده‌ای با نام آکادمی‌های سوارکاری لذت می‌بردند. البته بدیهی است که مرفهان جامعه از چنین تفریح‌هایی برخودار بودند.